Apart from income generation, the women’s care work was also multiplied as they also provided emotional support to grieving family members, at the same time struggling with their own psychosocial needs themselves. They compared their reactions to their menfolk: Iba ang lalaki. Mag-iinom. (Participant 1) Sa akin po, ako po dapat maging malakas, matibay, kasi minsan ang asawa ko mahina. Mahina sya sa emosyon. Di nya agad matanggap. Ako yung naga-ano sa kanya, nagdadala. (Participant 5) Kaya nila, kaya nilang dalhin. Kasi sa mga lalaki matatag naman sila pero nauuna sa kanila ang paghihiganti. Kasi ganon po ang asawa ko, yung iniisip nya agad. (Participant 3) One woman shared her experience with her husband who constantly thought of going after their son’s killers, and the stress she bears because of this. Pinagdadasal ko po lagi na sana matanggap… hindi naman sa maluwag [sa kalooban] agad pero matanggal sa sarili nya ang paghihiganti. Kasi may mga tao na nagtutulak na, Pare, si ano, parang yun ang suspect. Syempre ang lalaki gaganti. Yung asawa ko makikita mo sya minsan, natutulog kayo tapos maaalimpungatan ka, nandun sya sa labas, tapos may dala syang kutsilyo. Tapos pag tinanong mo, sasabihin na, Alam mo, kilala ko sino pumatay eh. May araw din sa akin yan. Yun ang iniiyak ko, nagmamakaawa ako. (Participant 5) Building and maintaning relationships within the community is also gendered, an extension of the women’s role to ensure peace and harmony within the household, as part of their care work. As one participant said, Mahirap po kasi ang lalaki, ganon naman sila. Samantala kami po kailangan namin ipagpatuloy kung ano man ang kailangan namin kailangan naming ilaban, haharap pa rin sa mga tao. Samantala ang mga lalaki…. Bibihira po sa amin ang mga lalaki ang humaharap, wala pa. (Participant 6) However this role also subjected the women to the brunt of the community’s reaction to the EJK, particularly, the climate of fear and the stigmatization of EJK families. As one participant put it: “Iisa lang ang kwento namin: walang nakilamay. Nangingilag sila at ano sila, di sila umano sa iyo dahil takot sila.” A result of the climate of fear and stigmatization is women being cut off from a usual source of support: their neighbors, people they regarded as friends, and even relatives. Nung nakaburol na po ang anak ko di sila [mga kapitbahay] lumapit. Natakot sila kaya ako lang ng naglakad [para sa burol at libing], dalawang linggo. (Participant 2) Idasal mo na lang na maging bato ka na lang sa kanila ano man ang sinasab nila para di ka masaktan kasi pag pinatulan mo sila, magiging kaaway mo sila…. Kung sino pa ang tinuturing nyong kaibigan, na sana na-ano mo na tulungan ka… pero hindi na sinasabi sa iyo ng harapan pero naririnig mo sa ibang tao. (Participant 5) Panaghoy: The Philippine War on Drugs from the Perspective of Women March 2019 50