2 ko kahibalo nga nianang adlaw mao ang katapusan nga higayon nga ako silang makita. Apan ang pinakasubo nga bahin, wala gayud nakita ang ilang patay nga lawas hangtod karon. (I can say that typhoon Sendong was one of its kind. There were several typhoons that hit us, but never as strong as such typhoon. We seemed unaware of a looming disaster that would befall our family. I never thought this would kill thousands of lives including my three (3) children, one (1) son-in-law and four (4) grandchildren. I did not know that day was the last time that I will see them. But the saddest part was that their bodies remain missing up to this day.) Sa wala pa ang pag-igo sa bagyong Sendong, naguol ako sa kakusog sa hangin. Giubanan ako sa akong anak nga lalaki aron sa pag-adto sa akong bana sa iyang gitrabahoan. Adtong nitabok nami sa tulay pag-uli, nikusog pag-ayo ang hangin. Ug nakita nako ang mga punoan sa lubi nga nangatumba ug nangahampas sa kakusog sa hangin. Akong giignan akong anak na moadto sa luwas nga dapit aron makalikay sa mga natumba na mga punoan sa lubi diin nagbitbit kami sa among gipalit nga usa ka sako nga bugas. (Before typhoon Sendong hit us, I was worried when I felt the strong blow of the winds. Accompanied by my son, I decided to visit my husband’s workplace and waited until he got off from his work. When we crossed the bridge going to the house, winds were getting stronger. I saw moving coconut trees and felt splashing drizzles. Out of paranoia, I let our son ran to the safe place to secure himself from the falling coconuts. We were just walking carefully because of the one sack of rice we were carrying, the one we have bought before heading home.) Ngitngit na ang kalangitan anang alas singko (5) sa hapon, akong giignan akong mga anak nga magbinantayon tungod sa bagyo. Ug nakita nako nga nangatumba na ang mga punoan ug nisingaw na ang baho sa lapok dala sa nagkahinay na baha. Nagsugod na ang kusog kaayo nga ulan ug hangin. Abi nako ug ordinaryong bagyo lang, nga ulan ray dala sama sa mga nilabay nga tuig nga walay mga troso ug walay grabeng lapok. (It was already dark at 5:00 in the afternoon. I told my children to be vigilant because of the typhoon. I saw trees were breaking into parts and smelled the scent of the mud. Then, heavy rains started to pour stronger. I thought those were just like the ordinary typhoons that hit us several years back—no huge logs, no heavy mud, just strong rains.) Walay undang nga ulan hangtod alas 11 sa gabii, ug dali nitaas ang baha. Gipasidaan namo sa akong bana among mga anak lakip na sa among anak na babaye nga nagpuyo tapad sa among balay na maigmaton. Nibalhin kami sa semiconcrete na balay sa among silingan uban sa among mga paryente. Nisaka kami tagsa-tagsa sa atop; ug nagdahom ako na makalikay na kami sa kusog nga baha. Apan kalit lang na gibunaw sa dagkong troso among gisak-an. Kalit lang nahugno among gisak-an nga balay ug sa ulahi gipangbanlas ug gipang-anod kami sa kusog na baha.